“Bu Festival Bizim” kapsamında 13 Kasım akşamı sahneye çıkacak Dilan Balkay ile üretim pratiklerini, trompetle şekillenen müzikal kimliğini, birinci yılını dolduran Tavşan Uykusu albümünü ve sahne öncesindeki hislerini konuştuk.
Kreşendo tarafından düzenlenen ve İstanbul’un alternatif müzik buluşmalarından biri hâline gelen “Bu Festival Bizim”, bu yıl 13-14 Kasım tarihlerinde Paribu Art’ta müzikseverlerle buluşuyor. Festivalin açılışı 12 Kasım’da Komünite’de gerçekleşecek özel bir performansla yapılacak. Festival beşinci yılında konserlerin yanı sıra söyleşiler, atölyeler ve pazar alanıyla kapsamlı bir program sunuyor.
12 Kasım’da Komünite sahnesinde Parisli vokalist Stella Zekri ve İtalyan prodüktör Ed Longo’nun projesi Stella & The Longos’un açılışını yapacağı festivalin ana programı, 13 ve 14 Kasım’da Paribu Art’ta devam edecek. İki gün boyunca devam edecek ana programda, güncel sahnenin dikkat çeken isimleri bir araya geliyor. Festivalde bu yıl Melody’s Echo Chamber, Güneş, aisu, Lady Shaka, Dilan Balkay, ARKADAŞ, 2MUCH!, Okay Vivian ve OD BAND müzikseverlerle buluşacak. Konserlerin ötesinde bir karşılaşma alanı yaratmayı odağına alan festivalin 14 Kasım’daki gündüz programı, günümüzün üretim ve sosyalleşme pratiklerini tartışmaya açan iki söyleşiye ev sahipliği yapıyor. Artemis Günebakanlı moderatörlüğünde Günsu Akçatepe, Sena Gül ve Melikşah Altuntaş’ın katılımıyla gerçekleşecek “İçerik Çağı: Takipten Temasa” başlıklı ilk söyleşide, dijital varlığın ve içerik üretiminin ötesinde kurulan ilişkiler ele alınacak. Ardından Yağız Genç’in yönlendiriciliğinde Eray Erdoğan, Başak Doğan ve Selin Yıldız’ı bir araya getiren “Kulüp Çağı: Topluluk Kimin İçin?” başlıklı etkinlikte ise şehirdeki kulüp kültürü ve bir araya gelme motivasyonları konuşulacak. Aynı gün Paribu Art yan sahnede Öykü Yüksel yürütücülüğünde “Festival Merch Dönüşüm Atölyesi” ile katılımcıların kendi hatıralarını tasarlayabileceği “Festival Tişörtü Baskı Atölyesi” düzenlenecek. Ayrıca iki gün boyunca kokteyl atölyeleri, fuaye alanında kurulacak pazar alanı ve pop-up performanslar da katılımcıları bekleyecek.
“Bu Festival Bizim” etkinliğinin beşinci edisyonunda dinleyicilerle buluşacaksınız. Bağımsız sahnede bu tür güvenli ve kapsayıcı alanların varlığı, bir müzisyen olarak size ifade özgürlüğü sağlıyor mu?
Maalesef bağımsız müzisyenin yeni bir dinleyici kitlesiyle konserler ve festivaller üzerinden tanışması, hatta hâlihazırda sahip olduğu dinleyiciyle buluşması her geçen gün daha da zorlaşıyor. “Bu Festival Bizim” bu anlamda çok önemli bir açığı kapatmaya çalışıyor.
Festivalin adı “Bu Festival Bizim” çok güçlü bir sahiplenme duygusu barındırıyor aslında çok ait hissettiriyor. Siz kendi müziğinizde ve sahnenizde en çok neleri “sahipleniyorsunuz”?
Müziğimde sahiplendiğim şeyin tanım açısından bir sabiti yok, sözlerin ve müziğin benden istediği ve ortaya çıkarmayı başarabildiğim her elementi sahipleniyorum. Konserlerde ise hem ekip arkadaşlarım hem dinleyiciyle, birbirimizi olduğumuz gibi gördüğümüz, kabul ettiğimiz ve kucakladığımız bir alan inşa ediyoruz birlikte. Ben sahnedeyken kendimi çok güvende ve gerçekten kendim gibi hissediyorum. Sanıyorum dinleyicim de öyle hissediyor ve birlikte böyle bir atmosfer yaratabiliyor olduğumuz için çok mutluyum. Her konser sonrası arkadaşlarımdan “Dinleyicin ne kadar tatlı ne kadar samimi” yorumları alıyorum. En çok sahiplendiğim ve sahiplenildiğimi hissettiğim yer orası.
Trompet sahne kimliğinizin ayrılmaz bir parçası, alternatif sahnede vokalle bu kadar organik olarak bütünleşen nadir örneklerden birini sunuyorsunuz. Enstrümanınızla kurduğunuz bağ, anlattığınız hikâyelerin duygusunu ve rengini etkiliyor mu?
Trompet, hayatıma şarkı söylemekten çok daha önce girdi ve bence vokal rengimi ve tavrımı trompetle kurduğum bağ üzerinden buldum. Bir yandan melodik yanı bu kadar güçlü bir enstrümanla müzik düşünme pratiği yapmak, besteciliğimi de kökten şekillendirmiştir diye düşünüyorum. Nefesli bir enstrüman olmasının da o bağı kurmada çok büyük bir etkisi var bence. Belki teknik olarak çok güçlü olduğum bir yer değil, trompet, ama hissettiğim şeyi iletebilmekte çabasız bir hafiflik, rahatlık hissediyorum. İlk albümüm KUYU’daki trompetlerin neredeyse hiçbiri ikinci kere kaydedilmedi; çoğu, parçaların demoları için tek seferde çaldığım kayıtlardı. Kompozisyonun geri kalan öğelerinin çoğundan önce ve öylece geldiler.
Solo kariyerinizin yanı sıra birçok önemli isimle ortaklıklarınız var. Kendi iç dünyanızı yansıttığınız solo şarkılarınızla, başka birinin hikâyesine eşlik etmek arasındaki denge, üretim motivasyonunuzu nasıl besliyor?
İkisi birbirinden çok farklı gerçekten. Tümüyle, sıfırdan bir müzikal dünya inşa etmekle, var olan bir yapıya dahil olup ona bir şey katmaya çalışmak ayrı kanalları çalıştırıyor. Başka birinin hikâyesine dahil olmayı seviyorum hem müziği hem de kişiyi anlamaya ve uyumlanmaya çalıştığım bir hâle sokuyor beni ve besleyici bir süreç bu. Başka yaratıcı yaklaşımlara şahit olmak da insanın perspektifini genişletiyor. “Aa, bunun böyle yapılabileceğini bilmiyordum” dediğin birçok an oluyor her anlamda. Dönem dönem bu kanallardan birinin yoğunlaştığı oluyor, sadece başkalarının hikâyelerine eşlik etmek ve o sırada demlenmek ya da içe dönmek ve başka hiçbir hikâyeye dahil olmak istememek. İkisinin de tadı başka.
Tavşan Uykusu, tekinsiz, uykusuz ve kaygıyla yüzleşen çok dürüst bir iç dünyaya açılıyor. Albüm yayımlanalı tam bir yıl olmuşken sormadan geçemeyeceğim. Aradan geçen bu bir yıllık zamandan geriye dönüp baktığında o şarkılar sizin için bugün nerede duruyor, sahnede dinleyiciyle birlikte demlendikçe nasıl bir dönüşüm geçirdi?
Tavşan Uykusu’nu yaparken yaşadığım kaygılar, yalnız hissetmek, yetersiz hissetmek, bıkmak bıkmak bıkmak ve olumsuz diğer her şey, sahnede albümü çaldıkça hızla azalmaya başladı. Dinleyiciyle bir araya gelmek, şarkıları hep bir ağızdan söylemek, beni üzen yerlere pansuman yaptı, ağrıları, acıları hafifletti ve şimdi çok derinden bir sevgi besliyorum albüme karşı. Sahnede en keyif aldığım anlar çoğunlukla dinleyiciyle birlikte söylediğimiz anlar oluyor, sayelerinde o bıçaklar eskisi kadar kesmiyor.
Son dönemdeki üretim sürecinizde hangi temalar veya duygular daha çok yüzeye çıkıyor?
Albüm yayımlandıktan sonra birkaç ay boyunca neredeyse bir paragraf bile yazmadım, oturup da iki melodiyi bir araya getirmedim. Tükenmiş hissediyordum, bahsedecek bir şeyim varsa da bahsetmeye gücüm yoktu. Albümü yaptığım süre boyunca yazmak istediklerimi bölünmek istemediğim için çoğunlukla erteledim. Şimdi o ertelediğim hisler yavaş yavaş kaynamaya başlıyor. Bugün değil de geçen sene hissettiğim şeyleri yazıyorum mesela. Temalarda değişen pek bir şey yok, kendimi bildim bileli göğsümde hissettiğim ağırlığın etrafında dönüyor hikâyeler hep. Kaç kere daha anlatırsam kurtulurum ya da hiç kurtulur muyum bilmiyorum.
Dinleyicinizle konserlerinizde çok şeffaf, samimi ve karşılıklı bir bağ kuruyorsunuz. “Bu Festival Bizim” sahnesinde izleyiciyi nasıl bir repertuvar ve atmosfer bekliyor?
Festivallerin en sevdiğim yanlarından biri yeni insanlarla tanışma ve bağ kurma fırsatı sağlaması. Bu anlamda “Bu Festival Bizim” sahnesinde olmayı gerçekten iple çekiyorum çünkü bu festivalin doğası gereği bu bağı kurmaya açık bir dinleyiciyle yüz yüze geleceğiz. Repertuvarımız hem albümlerden hem de teklilerden seçmelerden oluşuyor. Atmosfere gelince, onu dinleyiciyle beraber kuracağımızdan eminim.
Önümüzdeki dönem için bizlerle buluşmayı bekleyen yeni projeleriniz var mı?
Yeni parçalar üzerinde ufak tefek çalışıyordum birkaç aydır. 2027 itibarıyla oralara yoğunlaşıp belki bir EP ya da bir albüm yapmak istiyorum. Yolda göreceğim. Bir yandan da farklı müzikal disiplinlerle uğraşmaya başladım, heyecanlıyım.
“Bu Festival Bizim” biletlerine Biletix ve Paribu Pass üzerinden ulaşabilirsiniz.
