Edebiyat ikiyüzlüleri sever. Buna şaşırmıyorum. Shakespeare’in kötü karakterlerine, mesela Othello’nun Lago’su ya da Moliere’in Tartuffe’üne ifrit oluruz, fesat çeviren kötücül tiplerin kaybetmesini, gerçek yüzlerinin ifşa olmasını isteriz; ancak böyle tatmin ve taltif oluruz. Adalet butonumuza basılır...

Peri masalları bitti mi?.. Sokak sanatçısı, grafitti üstadı esrarengiz bay Banksy yıllardır benzer çıkışlar yapıyordu ama ilk defa anti-sanat yerine, anti-eğlence parkı açarak, bu yazın en çok ses getiren “sanat şeysini” ortaya karışık sunmuş oldu.

Pelin Batu “yalnız bir avcı, güneş gibi, ay gibi, toprak gibi tekrar tekrar ölen ve yeniden doğan” temmuz hakkında yazdı...

Kül ve toz, aslında başlangıcımız ve sonumuz. Fizik bize yıldız parçalarından doğduğumuzu söylüyor. Nebulaların toz bulutlarında yatan gök cisimleri, çarpışa çarpışa yeni galaksilere dönüşüyor. Carl Sagan “DNA’mızdaki nitrojen, dişlerimizdeki kalsiyum, kanımızdaki demir, elmalı turtalarımızdaki karbon, hepsi göçen yıldızların içlerinde oluşuyor. Biz yıldız parçalarından mürekkebiz.” derken şiirsel...

Orfeus başta inansaydı, zaten ruh ikizinden ayrılmayacaktı. Ama kaybını yaşaması, yasını tutması gerekiyor, tıpkı Şiva gibi. Kederli tanrılar, kendi içlerine dönünce, gerçeği görüyorlar: aslında, seven de, sevgili de kendileri. Atom da, evren de kendileri. Schopenhauer kusura bakmasın ama bana göre budur aşkın metafiziği. Pelin Batu yazdı…

Ressamlar ve maymunlar, beni böyle bir kışa sürükledi. Beyaz, hem sonsuz, hem bitişti. Kaybetmekten korkarak yaşanmayacağını öğrendim. Böylece, maymunlar, maymunluklarıyla kaldı. Oyun başladı; her şeyin bir musiki ve ritim, elektrik ve akım olduğu muhteşem Bütünde... Pelin Batu yazdı…

“Sıkıcı” kahramanların nadirliği göz önünde bulununca acaba en büyük korkumuz sıkılmak mı diye bir soru beliriyor aklımda. Ya da sıkıcı bulunmak? Bunca hız ve kaçış, bunca yüzeysel salınış herhalde durmaktan, statik kalıp yerimizde saymaktan hiç haz etmediğimizdendir. Peki durmak bir kaybediş midir? Tüketim toplumu inşa ederken, doyumsuzlukla kuşatılmışız... Bir sonraki, bir sonraki diye programla...

Tarihin bütün iblisleri sanki bu salonlarda toplanmış çünkü Musée D’Orsay, ölümünün 200. Yılında “bir volkana” hürmet etmek istemiş; Marquis de Sade’ı güzel sanatlar vasıtasıyla uyandırmış. Pelin Batu, Artful Living Okurları için yazdı...