Salonun ortasında yatıyor. Küçük, ince l. Kıpırtısız. Kim?Okuru ölümün ortasında, oradan oraya kendi bedenini taşıdığı kabusun içinde bırakan bir hikaye...

Ktb kökünün nihai anlamı dikiş dikmek, bağlamaktır. Yani insan yazılardan, yazılanlardan, kitaplardan öğrendiğini bağlar kendine, toplar hayatında ve değişir. Bilgi değiştirir kişiyi. Mutsuz etse de değiştirir. Bildikçe, yani kutüb ile donandıkça da bilge olunur. Hani şu tanıdık üçler, yediler, kırklar vardır ya; hiç merak etmediniz mi neden birler yok diye? Birler de bilgelerdir işte...

Çık da yürü bak, neredeyse hiçbir yerde kimseyi tanımazsın. Kimseler bilmez seni şehirde... Sen de pek kimseleri bilmezsin. Bu durumda şehirde herkes kayıp hanesindedir. İsim şehir oynardık ya çocukken, o oyunda kâğıda çiziktirdiğimiz haneler sanki...

Beş yıl önce bir şiir festivali için Arnavutluk’un sahil kasabası Durres’teydim. Gece, deniz kenarında şairlerle oturuyoruz. Yetmişlerini süren Makedon Bogomil Gjuzel, kulağıma eğilip yarenliğimiz boyunca ilk kez kırık dökük Türkçe konuştu: “Bir sey soracagim, Melih Cefdet nasil, iyi mi?” Öldüğünü söyledim, çok üzülmüştü. Şiirlerini çok severmiş, otuz yıl önce karşılaşmışlar, unutmamış...

Peki neden böyle “tehlikeli” bir karşılaştırma yapıyorum; çünkü herkes bilse de kimse yapmıyor, bilen de dillendirmiyor; o yüzden. Madem herkes bilir, yazalım. Bu arada derdim kimseyi karalamak ya da övmek değil; zaten onların imgeleri yanında bu fakir kim ki! Sadece memleketin iki dünya yazarını kendimce karşılaştırayım dedim. Onur caymaz yazdı…